Lokalna Organizacja Turystyczna „Krasnystaw – Wrota Roztocza” www.lotkrasnystaw.pl

Pierwsza edycja Dyktanda Kraszczadzkiego w Krasnostawskim Domu Kultury

Dodano: Niedziela 01 marca 2026

 

W dniu 21 lutego 2026 roku w Sali Konferencyjnej Krasnostawskiego Domu Kultury odbyła się pierwsza edycja Dyktanda Kraszczadzkiego – konkursu ortograficznego przeznaczonego dla młodzieży powyżej 16. roku życia oraz osób dorosłych. Wydarzenie zostało zorganizowane w ramach finału XIX Konkursu Twórczości Miłosnej „Ja Cię kocham, a Ty pisz!” im. Mariusza Kargula i przyciągnęło 16 uczestników z różnych stron Polski.

Przebieg merytoryczny nadzorowało jury pod przewodnictwem dr hab. Marty Nowosad-Bakalarczyk, prof. UMCS, językoznawczyni z Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. W składzie znaleźli się również mgr Klaudia Korpysa (doktorantka UMCS) oraz dr Artur Borzęcki (dyrektor Miejskiej Biblioteki Publicznej w Krasnymstawie). Tekst dyktanda przygotował Zbigniew Dmitroca – znany poeta i satyryk związany z regionem krasnostawskim. Utwór wyróżniał się bogactwem nazw własnych, aluzji literackich oraz odniesieniami do współczesnej polszczyzny i lokalnych tradycji poetyckich.

Po sprawdzeniu prac jury przyznało następujące nagrody pieniężne, ufundowane przez Krasnostawski Dom Kultury:

I miejsce – Marek Kiełtyka (Olkusz) – 500 zł
II miejsce – Maciej Gorzechowski (Łódź) – 300 zł
III miejsce – Anna Kowalczyk (Chełm) – 200 zł

Głównym celem Dyktanda była popularyzacja poprawnej polszczyzny, promocja kultury języka polskiego oraz integracja środowiska jego miłośników. Inicjatywa wpisała się w misję KDK na rzecz zachowania i rozwoju dziedzictwa kulturowego regionu. Ze względu na pozytywne przyjęcie, zaplanowano kontynuację wydarzenia w kolejnych latach.

Ogłoszenie wyników i ceremonia wręczenia nagród odbyły się w trakcie finału Konkursu Twórczości Miłosnej, podkreślając artystyczny wymiar całego spotkania.

Tekst dyktanda:

Dyktando Kraszczadzkie (autor Zbigniew Dmitroca)

Jak nie od dzisiaj wiadomo, miłość niejedno ma imię. Nie jedno, nie dwa, nie trzy. Może nazywać się Hildegarda, Heloiza bądź Hermenegilda, Joachim, Chryzostom, Muhammad, Ibrahim, Bibianna, Bożenna i Marzanna, Żaneta i Żulietta, Andżela i Andżelika. Niekiedy spada z nagła jak grom z jasnego nieba albo długo tli się w ukryciu niewidocznym żarem, żeby znienacka wybuchnąć niecodziennym, niepohamowanym płomieniem, który na szczęście z rzadka przeobraża się w siejącą zniszczenie pożogę. Równie często zdarza się to w Appalachach, jak i w górach Tien-Szan, na Ponidziu, jak i na Pokuciu, na Obniżeniu Milicko-Głogowskim, jak i na Wyniosłości Giełczewskiej czy Wyżynie Kielecko-Sandomierskiej. Zarówno w Górach Świętokrzyskich, jak i na Pojezierzu Łęczyńsko-Włodawskim. Nieobca jest mieszkańcom Bohoników i Bochotnicy, Mrzeżyna i Żyrzyna, Wąchocka i Wąbrzeźna, Dziepółci, Dzierążni i Gierłoży, Borzęcina i Zaburza, Bielska-Białej i Białej Podlaskiej. Miłość nie uznaje żadnych ograniczeń czasowych ni przestrzennych. Jednakowo traktuje Paryżan i Petersburżan, Kędzierzynian i Kętrzynian, Szczebrzeszynian i Krasnostawian. W Żółkiewce, Żółkwi i Zażółkwi także zbiera swoje żniwo. Bo, jako się rzekło,  miłość zaprawdę niejedno ma imię. Niektórych uskrzydla i uwzniośla, innym zalewa za skórę sadła, unieszczęśliwia i doprowadza do ruiny duchowej i materialnej. Miłości zgubne szczególnie upodobała sobie literatura. Ileż to sążnistych wierszy i poematów stworzyli odtrąceni i poniżeni kochankowie! Ileż wzruszających liryków wyszło spod piór i długopisów poetess i poetów wszystkich języków, narzeczy i dialektów. I nic nie wskazuje na to, żeby kiedykolwiek miało to się znudzić. Pisali o miłości Mickiewicz i Tuwim, Gałczyński i Pawlikowska-Jasnorzewska, Poświatowska i Hillar, żeby poprzestać na klasykach polskiej poezji. Piszących o miłości są jednak nieliczone rzesze, dlatego w Krasnymstawie, stolicy nieistniejących jeszcze na mapach Kraszczadów, od lat organizowany jest cieszący się nieprzemijającą popularnością konkurs poetycki pod hasłem Ja cię kocham, a ty pisz, na który rokroczniepoetessy i poeci z całego kraju przysyłają setki nowo powstałych utworów inspirowanych porywami swoich gorących serc.  Wszak serce nie sługa i głupka nie struga.